شعري از زنده ياد فريدون مشيري
براي مصدق
يك گردباد آتش
در سوگ مرد مردان
از درد مي گذارم
اشكي نمي فشانم
شعري نمي توانم
جان, نه, كه اين دو از جنون است
در سرم
خون, نه, كه شعله هاي مذاب است در تنم
اما
اينجا هزار صاعقه افتاده ست
اينجا هزار خورشيد
ناگاه
خاموش گشته است
اينجا, هزار مردمانه
صدها هزار مرد
از پا درآمده است
در سوگ مرد مردان
از درد مي گذرم
آن جا تابناك نباشد
از قله هاي شرق
مانند آفتاب برآمد
تنها
تنهاتر از تمامي تنهايان
فرهاد وار, شيشه به كف, راه مي گشود
هر واژه كلامش
يك شاخه نور بود
هر نقطه پيامش
يك گردباد آتش
مي رفت برج و باروي بيداد بشكند
مي رفت توده هاي پريشان خلق را
از تنگناي رنج و اسارت رها كند
اهريمنان عالم
همداستان شدند
طوفان و سيل و موج تلاطم
شمشير مي زند كه تاراج
فرياد مي كشد كه مردم
بسيار تيرها كه رها شد به پيكرش
بسيار سنگ ها كه شكستند بر سرش
او همچنان رهايي مردم را
فرياد مي كشيد
در دره هاي شرق
خودكامگان ظلمت
خورشيد را به بند كشيدند
خورشيد در قفس
چون خورشيد مي خروشيد
تا آخرين نفس
فرياد هاي او!
در لحظه هاي آخر
در هاي و هوي سنگدلان كم بود
اما هنوز زير لب لرزانش
يك حرف بود و آن هم
مردم بود
در سوگ مرد مردان
شعري نمي توانم
زنده ياد فريدون مشيري
***
به قلم سوگند ...!
... قلم توتم ما است , توتم من است , به قلم سوگند ,به خون سياهي كه از حلقومش مي چكد سوگند , به رشحه خوني كه از زبانش مي تراود سوگند , به ضجه هاي دردي كه از سينه اش بر مي آيد سوگند ... كه توتم مقدسم را نمي فروشم , نمي كشم , گوشت و خونش را نمي خورم , بدست زورش تسليم نمي كنم , به كيسه زرش نمي بخشم , بر سر انگشت تزويرش نمي سپارم , دستم را قلم مي كنم , و قلمم را از دست نمي گذارم , چشمهايم را كور مي كنم , گوشهايم را كر مي كنم , پاهايم را مي شكنم , انگشتانم را قطع مي كنم , سينه ام را مي شكافم , قلبم را مي كشم , حتي زبانم را مي برم ... اما قلمم را به بيگانه نمي دهم.
به جان او سوگند كه جانم را فدايش مي كنم , اسماعيلم را قربانيش مي كنم , به خون سياه او سوگند , كه در غدير خون سرخم غوطه مي خورم , به فرمان او هر جا مرا بخواند , هر جا مرا براند , هر چه از من بخواهد , در طاعتش درنگ نمي كنم.
قلم توتم من است , امانت روح القدس من است , وديعه مريم پاك من است. در وفاي او اسير قيصر نمي شوم , زر خريد يهود نمي شوم.
بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم , به صليبم كشند , به چهار ميخم كوبند.
تا او كه استوانه حياتم بوده است صليب مرگم شود , شاهد رسا لتم گردد , گواه شهادتم باشد , تا خدا ببيند كه به نامجوئي بر قلمم بالا نرفته ام . تا خلق بداند كه به كامجوئي بر سرگذشت حرام توتمم ننشسته ام.
تا زور بداند , زر بداند , تزوير بداند - كه امانت خدا را فرعونيان نمي توانند ازمن گرفت , وديعه عشق را قارونيان نمي توانند از من خريد , و يادگار رسا لت را بلعميان نمي توانند از من ربود.
قلم زبان خدا است , قلم امانت آدم است , قلم وديعه عشق است ...!