به یاد شاملو
زیستن و
ولایت والای انسان بر خاک را نماز بردن
زیستن ومعجزه کردن
ورنه میلاد تو جز خاطره ی دردی بیهوده چیست...
بامداد من
خسته از با خویش جنگیدن
خسته ی سقاخانه و خانقاه و سراب
خسته ی کویر و تازیانه و تحمیل
خسته ی خجلت از خود بردن هابیل
دیری ست تا دم بر نیاوردم اما اکنون
هنگام آن است که از جگر فریاد بر آرم
که سر انجام
اینک شیطان بر من دست می گشاید!
*۱۶ آذر روز دانشجو گرامی باد*
برخیز شتربانان بر بند کجاوه
کز چرخ عیان گشت همی رایت کاوه
از شاخ شجر برخواست آوای چکاوه
وز طول سفر٬ حسرت من گشت علاوه
بگذر بشتاب اندر از رود سماوه
در دیده ی من بنگر دریاچه ساوه
ماییم که از خاک بر افلاک رساندیم
خاک عرب از شرق به اقصی گذراندیم
دریای شمالی را بر شرق نشاندیم
وز بحر جنوبی به فلک گرد فشاندیم
در چین و خُتن ولوله از هیبت ما بود
در مصر و عدن غلغله از شوکت ما بود
در اندلس و روم عیان قدرت ما بود
غرناطه و اشبیلیه در طاعت ما بود
امروز گرفتار غم و محنت و رنجیم
در داو فره باخته اندر شش و پنجیم
با ناله و افسوس در این دیر سپنجیم
چون زلف عروسان همه در چین و شکنجیم
هم سوخته کاشانه و هم باخته گنجیم
ماییم که در سوگ و طرب قافیه سنجیم
جغدیم به ویرانه، هَزاریم به گلزار
افسوس که این مزرعه را آب گرفته
دهقانِ مصیبت زده را خواب گرفته
خونِ دلِ ما رنگِ میِ ناب گرفته
وز سوزش تب پیکرمان تاب گرفته
رخسارِ هنر، گونه ی مهتاب گرفته
چشمانِ خرد پرده ز خوناب گرفته
ثروت شده بی مایه و صحت شده بیمار
ابری شده بالا و گرفته است فضا را
وز دود و شرر تیره نموده است هوا را
آتش زده سکان زمین را و سما را
سوزانده به چرخ اختر و در خاک گیا را
ای واسطه ی رحمت٬ حق بهر خدا را
زین خاک بگردان ره طوفان بلا را
بشکاف ز هم سینه ی این ابر شرر بار
برخیز شتربانان بر بند کجاوه
کز چرخ عیان گشت همی رایت کاوه
