جشن سوری شاد باد
از جمله جشن هاي آريايي ، جشن هاي آتش است. امروزه تنها «جشن سوري»، معروف به «چهارشنبه سوري» و نيز «جشن سده» برايمان به يادگار مانده است و درباره جشن هاي فراموش شده ي آتش، به «آذرگان» در نهم آذر ماه و «شهريورگان» يا «آذر جشن» مي توان اشاره داشت. آتش نزد ايرانيان نماد روشني، پاكي، طراوت، سازندگي، زندگي، تندرستی و در پايان بارزترين نماد خداوند در روي زمين است .
مجموعه ي آيين هاي نوروزي از جشن سوري (چهارشنبه سوري) آغاز مي شود و با آيين سيزده بدر نوروز به سر انجام خود مي رسد.
بر پايه ي پژوهش هاي انجام شده ، زمان باستاني جشن سوري را مي توان در اين سه گاه باز جست :
١. شب بيست و ششم از ماه اسفند، يعني در نخستين شب از پنجه ي كوچك
٢. نخستين شب پنجه ي بزرگ يا پنجه ي وه كه پنج روز كبيسه است و نخستين شب و روز « جشن همسپهمديم».
٣. ديدگاه سوم، شب پايانی سال است كه ارجمندترين روز «جشن همسپهمديم» و جشن آفرينش انسان است.
واژه «سوري» پارسي به چم(معني) «سرخ» مي باشد و چنان كه پيداست، به آتش اشاره دارد. البته «سور» در مفهوم «ميهماني» هم در فارسي به كار رفته است. بر پا داشتن آتش در اين روز نيز گونه ای گرم كردن جهان و زودودن سرما و پژمردگي و بدي از تن بوده است. چگونگي اين جشن، همساني و مانندگي هاي فراواني به جشن سده دارد.
ديدگاه مردم ايران نسبت به آتش و تقدس آن؛
١) يكي از جنبه هاي تقدس آتش پاك نمودن بيماريها و دور كردن ارواح خبيثه (به تعبير آن دوران) بوده است؛
٢) فردوسي مي گويد:
ســيــاوش ســيــه را بــه تــنــدي بــتـــاخـــت
نــشــد تــنــگ دل جــنــگ آتــش بــســاخـــت
ز هــر ســو زبــانــه هــمــي بـــركـــشـــيـــد
كــســي خـــود و اســـپ ســـيـــاوش نـــديـــد
آتش انبوهي بوده و سياوش هم تيز از آن گذشته است؛ و مي دانيم كه گامهاي اسب ريخت پرش دارد؛ پس سياوش به آرامي و نرمي از آتش نگذشته است.
گويند موبد آذرپاد مهر اسپندان، كه اندرزنامه اش از كم شمار نبشته هاي بجاي مانده از زمانه ئ پيش از چيرگي تازي است، گويا خودش براي اثبات حقانيت خود، از آتش گذشته و يا سينه ي خود را سوزانيده بوده است (مانند داستان سياوش) و اين چهارشنبه سوري هم به احتمال زياد گونه اي آزمون آتش، يادگار آزمون آتش در آيين كهن ايران است.
برخي از آيين های جشن سوري:
بوته افروزي ، آب پاشي و آب بازي ، فالگوش نشيني ، قاشق زني ، كوزه شكني ، فال كوزه ، آش چهارشنبه سوري ، آجيل مشگل گشا ، شال اندازي ، شير سنگی
نوشته شده توسط کویر در سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1387 و ساعت 15:42
مصدق صخرهی غول پيكری بود كه تكيه بر خاك ميهن داشت و
